De magie van de Vajolet Torens

De magie van de Vajolet Torens

De Vajolet torens. Eén van de meest karakteristieke bergtoppen in de Dolomieten. Slank, scherp, steil. Ze maken deel uit van het Rosengarten massief (Catinaccio in het Italiaans) en steken uit boven de Vajolet berghut… althans dat dacht ik, maar die hut blijkt veel lager te liggen. Als ik er aan kom, zoek ik de legendarische torens, maar van een paar vriendelijke Italianen begrijp ik dat het nog een uur klauteren is naar rifugio Re Alberto no1, de hut die ik eigenlijk zoek. Wie heeft dat bedacht? De pier van Scheveningen ligt toch ook niet in Katwijk aan Zee? Maargoed, in Italië kan alles.

De zwaarste beklimmingen zijn altijd de beklimmingen die volgen na het moment dat je denkt dat je er al bent. Het gras moet wel heel groen zijn, wil je dat nog kunnen opbrengen, zeker met zes kilo aan fotomateriaal, maar voor de Vajolet Torens lijkt het me toch de moeite waard. En dus klim ik met frisse tegenzin omhoog. Mooi is het wel, dat moet ik eerlijk toegeven.

Wachten

Helaas zijn de torens bij aankomst niet te zien. Ze zijn verborgen achter een dikke laag mist, maar misschien verandert het nog. De Vajolet torens staan bekend om hun schoonheid tijdens de zonsondergang. Het laatste licht kleurt de bergtoppen oranje-rood. Elke landschapsfotograaf moet het op z’n minst één keer gezien hebben. De torens zijn een magneet voor de camera, een muze voor de geest en een verslaving voor het oog. En dat zeg ik nog voordat ik ze in het echt heb gezien. Nu kan ik nog lyrisch zijn, straks moet ik er mee aan de slag en is de realiteit misschien iets minder poëtisch. Er is hier in ieder geval nauwelijks gras. Wel mist, veel mist.

Een zonsondergang krijg ik niet te zien. Heel af en toe wel een glimp van de torens, net genoeg om hoop te houden, maar niet voor een goede foto. Ze teasen. Ik moet nog een nachtje wachten. Tijdens de zonsopgang, zijn ze al iets toegeeflijker. De toppen komen vrij en na een paar uur wachten laten de Vajolet torens zich van hun beste kant zien. Ik werk met lange sluitertijden tot anderhalve minuut en dat zorgt voor een bijzondere sfeer in de foto’s.

Vajolet ZW, Dolomieten, Italië
Vajolet ZW, Dolomieten, Italië
Mist, Catinaccio, Dolomieten, Italië
Mist, Catinaccio, Dolomieten, Italië

Vlog

Overdag bekijk ik andere plekken in de omgeving. De wolken en de mist blijven aanwezig en kruipen langs de wanden richting de toppen. In de avond probeer ik opnieuw de zonsondergang te fotograferen. Het fenomeen schijnt hier zo bijzonder te zijn dat er zelfs een legende over is ontstaan. Een legende met koningen, ridders, prinsessen, dwergen en de rozentuin waar ik overigens maar de helft van begrijp omdat de vertaling niet helemaal klopt, maargoed dit is Italië. Kan allemaal. Vage vertaling, vaag zicht ook.

Dark Side, Vajolet, Dolomieten, Italië
Dark Side, Vajolet, Dolomieten, Italië

Explosie

Hoewel de wekker weer gruwelijk vroeg gaat is de ochtend om nooit te vergeten. Soms vertonen de torens zich in al hun grandeur onder een explosie van licht om zich vervolgens weer in sluiers te verhullen. Het is een spel van aantrekken en afstoten. Met lange sluitertijden probeer ik een extra dimensie aan de werkelijkheid toe te voegen. Eén en één is drie. Het is liefde. Een werkelijkheid die er is, maar eigenlijk niet bestaat. Alleen in het resultaat van ons samenspel.

Explosie van Licht, Vajolet, Dolomieten, Italië
Explosie van Licht, Vajolet, Dolomieten, Italië
Sluiers, Vajolet, Dolomieten, Italië
Sluiers, Vajolet, Dolomieten, Italië

Schoonheid en Stekels

In het hele weekend zie ik geen enkele keer een zonsondergang, maar dat maakt dit bezoek juist uniek. Het licht en soms het ontbreken ervan laat heel goed het karakter van deze plek zien. De torens zijn ruig, ondoorgrondelijk, onbereikbaar. De vele klimmers die hier komen hebben het voorrecht om met de torens te dansen. Voor mij blijven ze onaanraakbaar en dat is ook goed, zo blijft de magie bestaan.

Het worden a-typische foto’s van de Vajolet Torens. “Beelden zoals ik ze nog nooit eerder zag”, volgens Valeria de gastvrouw van de berghut. Soms duister, soms vederlicht. Geen rode zonsondergang en nauwelijks gras, maar dat vergeet je. Wie heeft het hier nog over gras? Dit is de Rozentuin! Schoonheid en stekels verzekerd.

Meer foto’s van deze reis: Vajolet Torens.

One Reply to “De magie van de Vajolet Torens”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.