Marieke Berkelaar spreekt over de industriele speeltuin

Marieke Berkelaar spreekt over de industriele speeltuin

Marieke Berkelaar is terug met haar urbex verhalen. Ze combineert opnieuw haar prachtige beelden met woorden en dit keer komt de industriële speeltuin aan bod.

Marieke Berkelaar

Staalfabrieken sloten hun deuren. Hoogovens zouden nooit meer worden opgestart.

De crisis is begonnen. België neemt definitief afscheid van de kolenmijnen.

Industriegebieden lopen leeg en de eens zo glorieuze arbeiderssteden liggen er verlaten bij.

 

Je zou verwachten dat het stil zou zijn in de fabriek.

De machines draaien niet meer. Het vloeibare metaal wordt niet meer gegoten.

De kolen worden niet meer in karretjes richting het daglicht gereden.

Geen stoere mannen met zwarte gezichten en gele helmen.

Geen kanariepietjes meer in hun kooi.

Marieke Berkelaar

Marieke Berkelaar

Toch is er nog genoeg te doen in de verlaten fabrieken.

Koperdieven lopen af en aan met bolderkarren vol gestript metaal.

Onder de grond zijn ze druk bezig om met behulp van een hoofdlamp en een mesje de kabels te ontdoen van hun jasje.

 

Het is een immense speeltuin voor iemand als ik. Met een liefde voor verlaten, eenzaam en vervallen.

Via ontelbare trappen en loopbruggen dwaal je door de gebouwen zonder te weten waar je precies bent.

Groot, chaotisch en bezaaid met zwart gruis.

De smelt- en gietbekers, de kranen en de doofdeksels torenen hoog boven mij uit.

Ik voel me klein. Heel klein. Misschien zelfs wel niet op mijn gemak.

 

Zodra de eerste zonnestraaltjes doorkomen komt de fabriek tot leven.

Het begint te kreunen. Het begint uit te zetten.

Losse dakplaten die ooit stevig vast zaten maken nu een oorverdovend geluid.

Voetstappen op de metalen trap? Of is het toch het pand dat mij duidelijk wil maken dat ik me op verboden terrein begeef?

Marieke Berkelaar

Marieke Berkelaar

In een hoek liggen ontelbare hittebestendige pakken. In de lockers de veiligheidshelmen en handschoenen.

In de controlekamer zie je haast de lampjes nog branden.

Op het bureau koude koffie in plastic bekertjes. Op het memobord de melding dat een werknemer zijn 25-jarig jubileum viert.

Zou het een leuk feest geweest zijn? Of werden de deuren vóór die tijd al voorgoed gesloten?

Een hoopje sigaretten verraad de plek waar de arbeiders pauzeerden.

Lachend komen de sterke verhalen van het afgelopen weekend op tafel.

 

Wat zijn zij nu aan het doen?

Lachen ze nog om elkaars grappen en roken ze in de pauze nog steeds hun sigaretten?

Of genieten ze van hun uitzichtloze werkeloosheid?

 

Wat vinden jullie van deze blog van Marieke Berkelaar? We zijn benieuwd! 🙂

Marieke Berkelaar

Marieke Berkelaar

Marieke Berkelaar

5 Replies to “Marieke Berkelaar spreekt over de industriele speeltuin”

  1. Erg leuk, mooie tekst Marieke!
    Jammer dat er in NL zoveel moois op slot en/of bewaakt is!
    Eén keer de kans gekregen in Frankrijk en toch altijd weer té weinig foto’s gemaakt!
    Komt later wel een selectie op m’n site….
    Complimenten!

    1. Bedankt voor je compliment Tom! Aan de ene kant is het inderdaad erg zonde dat er in Nederland zoveel op slot zit. Zéker voor urbex fotografen! 😉 Aan de andere kant wordt het wel beschermd tegen mensen die meer willen dan foto’s schieten zoals de lokale hangjongeren of mensen die graag wat slopen of willen voorzien van graffiti. “Ieder nadeel heb zn voordeel”!

      Frankrijk is een prachtig land wat betreft chateau’s en ander verlaten schoon!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.